در اکثر مواقع، بسیاری از افراد تصور میکنند حجم بالای فعالیت، نشانه حرفهایگری و پیشرفت است. در حالیکه در عمل، فعالیتهای زیاد اغلب نشانه وجود نقص در سیستم، نبود مهارت تصمیمگیری و مدیریت ناکارآمد اولویتها است.
حرفهایگری نه با «میزان کار»، بلکه با «کیفیت انتخابها» تعریف میشود.
______________________________________________
۱_ پرکاری، واکنش است؛ حرفهایگری، طراحی
افراد پرکار معمولاً به رویدادها واکنش نشان میدهند. هر پیامی را پاسخ میدهند، هر جلسهای را میپذیرند و هر مسئلهای را در اولویت قرار میدهند.
در مقابل، افراد حرفهای برنامهای طراحیشده دارند. آنها پیش از آغاز هر هفته میدانند چه اقداماتی باید اجرا شود، چه فعالیتهایی باید کنار گذاشته شود و چه کارهایی نیازمند زمانبندی مجدد هستند.
_______________________________________________
۲_ پرکاری مربوط به «حجم کار» است؛ حرفهایگری مربوط به «اثر»
افراد پرکار بر میزان فعالیت تأکید دارند، درحالیکه افراد حرفهای بر نتیجه تمرکز میکنند.
پیشرفت حرفهای زمانی رخ میدهد که اقداماتی انتخاب شوند که بیشترین اثر را بر اهداف کلیدی داشته باشند، نه آنهایی که صرفاً زمان را پر میکنند.
_______________________________________________
۳_ پرکاری اغلب نشانه تعویق تصمیمهای دشوار است
هنگامی که اولویتها بهروشنی تعریف نشدهاند، فعالیتهای متعدد و کم اثر جای تصمیمهای دشوار و راهبردی را میگیرند.
مشغولیت مداوم، در بسیاری موارد پوششی برای فرار از انتخابهای سخت است؛ انتخابهایی که معمولاً بیشترین تأثیر را بر رشد فردی و سازمانی دارند.
_______________________________________________
۴_ پرکاری نتیجه نبود معیار است؛ حرفهایگری نتیجه وجود استاندارد
افراد حرفهای مجموعهای از معیارهای مشخص دارند:
● چه کاری ارزش انجام دارد
● چه فعالیتی باید برونسپاری شود
● چه اقدامی باید سادهسازی شود
● کدام کار باید از چرخه حذف شود
افراد پرکار چنین چارچوبی ندارند؛ بنابراین تقریباً هر کاری که به آنها محول شود در اولویت قرار میگیرد، حتی اگر ارتباطی با اهداف اصلی نداشته باشد.
_______________________________________________
۵_ پرکاری گاهی نشانه توهم توانایی است
برخی افراد تصور میکنند تنها راه نشان دادن ارزش حرفهای، انجام حجم زیاد کار است. این نگرش باعث میشود بهجای ساختن سیستم، همه چیز شخصاً انجام شود.
در مقابل، افراد حرفهای در صورت امکان، کار را به فرآیند یا فرد مناسب میسپارند تا کیفیت و پایداری خروجی تضمین شود.
_______________________________________________
جمعبندی
پرکاری اغلب نشانه نبود سیستم، ضعف اولویتبندی و ناتوانی در تصمیمگیری مؤثر است.
حرفهایگری زمانی شکل میگیرد که فرد بتواند فعالیتهای خود را طراحی کند، معیار مشخص داشته باشد، تصمیمهای دشوار را بپذیرد و بر اثرگذاری تمرکز نماید.
● در آغاز هر هفته، سه فعالیتی که بیشترین زمان را مصرف میکنند فهرست شود.
● سپس یک فعالیت بی فایده حذف، یک فعالیت سادهسازی و یک فعالیت استانداردسازی شود.
برای ادامه این مسیر و مطالعه نوشتههای جدید، کافی است سایت محمد ناظوری را دنبال کنید.
دیدگاهها